W formie poetyckiej, pozbawionej słów impresji film Linn Karen Foerland odtwarza wewnętrzny świat starej kobiety – pensjo­nariuszki domu opieki społecznej. Pełno tu zaskakujących skojarzeń, surrealistycznych obrazów i nasyconej, baśniowej kolorystyki. Przed nami wyobrażony raj stojącej u kresu życia staruszki. Pojawiają się w nim anielsko wyglądające dziewczynki, ukwiecone łąki, różowe baloniki, grajkowie ze skrzypcami i bez­wstydne kąpiele w popcornie. Starość i dzieciństwo spotykają się w zaklętym kręgu, stając się symboliczną jednością. Jednakże te idylliczne obrazy raz po raz zostają zderzone z przyziemną rzeczywistością domu starców: z zionącymi pustką długimi kory­tarzami, z rutynowymi zabiegami pielęgnacyjnymi i samotnym zatrzaśnięciem we własnym świecie.