Twórcy tego filmu słusznie uznali, że słowny komentarz byłby w tej historii czymś zbędnym. Wszystkie przeżycia minionych lat zostały zapisane w pooranej zmarszczkami twarzy głównej bohaterki, która pomimo sędziwego wieku regularnie przemierza 450 kilometrów, by spotkać się z synem odsiadującym wyrok. Te kilka chwil spędzonych w pokoju widzeń muszą wystarczyć starej kobiecie na wyrażenie wszystkiego, co czuje: tęsknoty, nieusta­jącej troski, mądrego pogodzenia z losem. Kamera obserwuje codzienne życie matki gdzieś w ubogiej wiosce – jak niańczy wnuki, modli się, czeka. Czy jednak doczeka tego dnia, kiedy jej syn wyjdzie wreszcie na wolność? Wszak zostało mu jeszcze 10 długich lat odsiadki.