Niewiele już pozostało takich miejsc. Czas w górskiej wiosce na Słowacji toczy się własnym, leniwym rytmem. Błogi spokój raz po raz przerywają komunikaty Towarzystwa Pogrzebowego ogła­szane przez lokalny radiowęzeł. Czasem przygrywa skoczna muzyka. W wiosce pozostali niemal wyłącznie starzy ludzie, a miejsca na cmentarzu sukcesywnie ubywa. Podpatrujemy ostatnich mieszkańców podczas ich codziennej domowej i przydo­mowej krzątaniny, podczas długich posiadów w miejscowej gospodzie. Kamera dostosowuje się do rytmu ich życia, ogar­niając swym spojrzeniem bajeczny pejzaż, to znów studiując malownicze detale odchodzącego powoli świata. Skromnemu filmowi Bobrika udało się połączyć dokumentalną uważność z ciepłą, choć momentami również sarkastyczną mikro­obserwacją.